ο περασμένο Σάββατο, ο Άρης υποδεχόταν την Καρδίτσα στο Παλέ ντε Σπορ γνωρίζοντας πως ο βαθμός δυσκολίας του παιχνιδιού είχε ανέβει, αφού ο Ιγκόρ Μίλισιτς δεν θα είχε στην διάθεση του τα 2/4 της περιφέρειας, δηλαδή τους τραυματίες Μπράις Τζόουνς και Στέλιο Πουλιανίτη. Οι Θεσσαλονικείς κέρδισαν εν τέλει εύκολα με διαφορά 23 πόντων, όμως προκειμένου να συμβεί αυτό, έπρεπε να καλυφθούν επαρκώς τα κενά στο ασόδυο, με τον Ελάιτζα Μήτρου-Λονγκ να κάνει σοβαρή εμφάνιση για πολλά λεπτά (10π., 5ασ. σε 33'), τον Λευτέρη Μποχωρίδη να συνεισφέρει σε πολλούς τομείς (4π., 4ασ., 1ρ., 22') και τον Ντανίλο Άντζουσιτς (5π., 2/8, 2ασ., 24') να καλύπτει αρκετά λεπτά στο ροτέισον, παρά τη χαμηλή του πτήση στο σκοράρισμα. Ωστόσο, ο Άρης χρειαζόταν "κάτι ακόμη" για αν βγει το πράμα κι αυτό το "κάτι" κλήθηκε να το δώσει ο νεαρός Βασίλης Πουρλίδας. Ένας 19χρονος γκαρντ που ανήκει στους Κιτρινόμαυρους κι αγωνίζεται φέτος με "διπλό δελτίο" στην Elite League και τους Μαχητές Πεύκων.

Η αλήθεια είναι πως ο Πουρλίδας στα 9 λεπτά που "πάτησε" παρκέ έδειξε καλύτερα στοιχεία απ' όσα πολλοί ενδεχομένως θα περίμεναν. Σκόραρε 2 πόντους (1/4 σουτ), έδωσε 2 ασίστ, έκανε 4 φάουλ και κέρδισε ένα. Στην αρχή χρειάστηκε λίγο χρόνο για να "μπει" στο πνεύμα του αγώνα, αλλά ο χρόνος λειτούργησε ευεργετικά για τον πιτσιρικά, ο οποίος έπαιξε με θράσος, χωρίς φόβο, πίεσε τη μπάλα και τις επαναφορές, έβγαλε ενέργεια και δίψα, ήταν καλός στο χειρισμό, δε φοβήθηκε να πάρει προσπάθειες. Είδαμε έναν παίκτη "παιζούμενο", με αγωνιστικό ρυθμό και σε καλή κατάσταση, αφού στην ηλικία του τα 20 λεπτά κατά μ.ο. στην Elite League δεν είναι αμελητέα. Με τους Μαχητές έχει φέτος 25 αγώνες και 5 πόντους, 2.6 ασίστ, 2.2 ριμπάουντ. Σε ένα περιβάλλον που του εγγυάται χρόνο συμμετοχής και παιχνίδι κάθε βδομάδα.

Τα οφέλη του "διπλού δελτίου" αποτυπώθηκαν στο παρκέ, καθώς ο Πουρλίδας έδειξε να "πατάει" καλά και οι μονομαχίες που δίνει φέτος στα παρκέ της Α2 τον έχουν... ψήσει σε σώμα και μυαλό. Προς θεού, ο νεαρός δεν έκανε την διαφορά για τον Άρη, όμως στην τελική δεν ήταν αυτό το ζητούμενο. Το κέρδος για τον Άρη είναι αφενός ότι ο Πουρλίδας του έδωσε κάτι ουσιαστικό σε ένα επίσημο εντός έδρας παιχνίδι με βαθμολογική σημασία, αφετέρου του επιβεβαίωσε ότι η μέθοδος με το "ψήσιμο" νεαρών σε επίπεδο Elite League ενίοτε μπορεί να είναι χρήσιμη κι αποδοτική. Για την ιστορία, ο Πουρλίδας έχει συμβόλαιο με τον Άρη ως το 2028, έχοντας υπογράψει τον περασμένο Αύγουστο τριετές επαγγελματικό. Είχε δηλώσει μάλιστα ότι "αυτό ήταν το όνειρο μου".

Τι έχουν κάνει φέτος οι υπόλοιποι μικροί του Άρη;

Πολλές φορές στη σεζόν κι ιδίως όταν τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά, ο κόσμος -και δικαίως- έψαχνε ψύλλους στ' άχυρα σε επίπεδο κερδών κι ένας απ' αυτούς ήταν το να μπαίνουν στο γήπεδο τα πιτσιρίκια, το "μέλλον της ομάδας", αυτοί που "θα στελεχώσουν την επόμενη μέρα". Κατά πόσο συμβαίνει αυτό ωστόσο;

Ο Βασίλης Καζαμίας, άσος με ύψος 1.96μ., έχει εμφανιστεί φέτος σε τέσσερις αγώνες της GBL, επί της ουσίας όμως τον είδαμε μόνο με τη Μύκονο στο Παλέ (78-61) όταν είχε παίξει 6:28 κι είχε 2 πόντους. Στο EuroCup εμφανίστηκε σε οκτώ παιχνίδια και με εξαίρεση τα 10 λεπτά που αγωνίστηκε τον Οκτώβριο στην εύκολη νίκη του Άρη με το Αμβούργο (98-76) έχοντας 6 πόντους και μια ασίστ - ένα κλέψιμο, οι υπόλοιπες συμμετοχές του ήταν μεταξύ 1-2 λεπτών. Γενικότερα ο μ.ο. του σε λεπτά βρίσκεται στα 2.4' καθώς η χρησιμοποίηση του γινόταν κυρίως σε garbage time "τελειωμένων" αγώνων. Κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε να έχει πάρει περισσότερες ευκαιρίες (και για πιο πολλά λεπτά) με δεδομένη την αστάθεια του εφετινού Άρη στο backcourt.

Όσο για τον επίσης 2007άρη, Παναγιώτη Λέφα, το δυαροτριάρι που είχε αποκτήσει ένα χρόνο νωρίτερα ο Άρης από τον ΠΑΟΚ, σύμφωνα με πληροφορίες του χρόνου θα βρίσκεται στο NCAA με το Iona (με τον Άρη να διατηρεί τα δικαιώματα του στην ευρωπαϊκή αγορά). Ο 19χρονος  έπαιξε δύο φορές στο EuroCup στις άνετες νίκες του Άρη στο Αλεξάνδρειο (12' με το Αμβούργο με 13 πόντους, 4' με τη Νεπτούνας), ενώ στο ελληνικό πρωτάθλημα χρησιμοποιήθηκε τέσσερις φορές: Με το Μαρούσι για 3:10' έχοντας 2 πόντους κι 1 ριμπάουντ και με Κολοσσό - Μύκονο - Καρδίτσα για λιγότερο από 1,5 λεπτό. Καλός σκόρερ στις μικρές ηλικίες αλλά το επαγγελματικό μπάσκετ είναι μια άλλη πίστα.

Ο πιο μικρός της παρέας (γεννημένος το 2008), Χρυσόστομος Χατζηλάμπρου, έκανε ντεμπούτο πολύ πρόσφατα στη GBL. Πιο συγκεκριμένα στις 7 Μαρτίου έπαιξε τέσσερα λεπτά με το Μαρούσι (2π., 1ρ.) και δύο εβδομάδες αργότερα χρησιμοποιήθηκε για κάτι λιγότερο από δύο λεπτά με την Καρδίτσα (2π.). Ο Άρης "καθάρισε" εύκολα αυτά τα παιχνίδια, συνεπώς δημιουργήθηκε χώρος στο φινάλε των αγώνων για να μπει κι ο 17χρονος σμολ φόργουορντ, ο οποίος στο EuroCup είχε παίξει μόνο με το Αμβούργο (5π., 5') επί Κάραϊτσιτς. Ένα ομολογουμένως ταλαντούχο παιδί ("ακροβατεί" μεταξύ εφηβικής-ανδρικής ομάδας), το οποίο είχε προκαλέσει ντόρο με τις εμφανίσεις του στα μικρά κλιμάκια της εθνικής τα προηγούμενα καλοκαίρια. 

Συμπερασματικά

Εν ολίγοις, το εγχείρημα δεν είναι καθόλου απλό. Ο Ιγκόρ Μίλισιτς κι ο κάθε προπονητής που βρίσκεται στον πάγκο του Άρη καλείται να παρουσιάσει μια ομάδα που θα κερδίζει. Υπάρχει διαχρονικά αυτή η πίεση στον συγκεκριμένο πάγκο, δεν είναι κάτι νέο. Προφανώς ο Πολωνοκροάτης, θέλοντας να ισχυροποιήσει την θέση του, πορεύεται ως επί το πλείστον με τους έμπειρους και μπαρουτοκαπνισμένους παίκτες που διαθέτει. Αυτούς που μπορούν να οδηγούν την ομάδα σε νίκες και να τη βγάζουν από την δύσκολη θέση. Τα "βάλε τον μικρό!" εύκολα ακούγονται, δύσκολα όμως υλοποιούνται. Εκτός κι αν τα παιχνίδια δημιουργήσουν μια τέτοια συνθήκη, όπως ήταν το νοκ - άουτ με το Περιστέρι για το Κύπελλο τον Ιανουάριο, όπου ο Άρης είχε εξασφαλίσει την πρόκριση λίγο πριν το άκουσμα της τελικής κόρνας και ο κόσμος από την εξέδρα ζητούσε να μπει ο Καζαμίας.

Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Ο Άρης είναι ένας οργανισμός με winning mentality αλλά όχι winning habits τα τελευταία (πολλά) χρόνια. Προφανώς στο κενό μεταξύ αυτών των δύο εννοιών, μπορεί να βρεθεί ένα "παράθυρο" που θα περιλαμβάνει την ανάπτυξη και εξέλιξη νεαρών παικτών. Αυτή πρέπει να γίνει σωστά κι όχι άγαρμπα. Να προκύψει οργανικά. Μέσα από ξεκάθαρο πλάνο κι όχι από ανάγκη ή συγκυρίες. Να υπάρξει μέθοδος, υπομονή, πίστη και δουλειά. Όχι "εδώ και τώρα!" αλλά "υπάρχει στο μυαλό μας, δουλεύουμε γι' αυτό". Αυτή η νοοτροπία διέπει clubs ανά την Ευρώπη (πιθανώς και παγκοσμίως) που έχουν έφεση στην παραγωγή παικτών. Μόνο που η έφεση δεν είναι μια τυχαία λέξη, αλλά μια ολόκληρη και πολυετής διαδικασία. Απαιτεί υποδομές, τεχνογνωσία, στελέχωση, υψηλή μπασκετική αντίληψη, επένδυση σε χρόνο και χρήμα. Απαιτεί πολλά. 

Ο Άρης αυτή τη στιγμή έχει όντως πολλά, αλλά νομίζω -ακόμη- όχι όλα. Τα διαμορφώνει όμως κι αργά ή γρήγορα έχω την αίσθηση ότι θα είναι σε θέση να εξελιχθεί σε έναν οργανισμό υψηλών ταχυτήτων σε όλα τα επίπεδα, που θα συνδυάζει μεγάλους αγωνιστικούς στόχους και νεαρούς στο πλάνο του (που δε θα συμπληρώνουν απλά μια "κουτσουρεμένη" 12άδα). Η κουλτούρα υπάρχει αλλά συγκρούεται με την πίεση. Μπορούν όλα αυτά να εναρμονιστούν; Μάλλον ναι, αλλά η έννοια του χρόνου είναι μάλλον η πιο κρίσιμη απ' όλες. Ο Άρης αυτή τη στιγμή έχει "πείνα" ως οργανισμός κι αυτό σε κάνει ανυπόμονο, μόνο που αν ένα φαγητό θέλει 30 λεπτά στο φούρνο για να βγει σωστά μαγειρεμένο, εμείς το βγάλουμε -πρόωρα- στα 20', θα το φάμε (σχεδόν) ωμό...