Pete Seizis

Γέννημα θρέμμα Περιστεριώτης, από μικρός κόλλησα το μικρόβιο της πορτοκαλί μπάλας. Καθηγητής Φυσικής, φανατικός υποστηρικτής του Βασιλιά Λεμπρόν, των απανταχού Ερνέστο αυτού του κόσμου, των σειρών του Νetflix . Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί δεν βγήκε ένα basketball manager αντάξιο του ποδοσφαιρικού. Όνειρό μου, να γυρίσω τον κόσμο με παρέα ένα τάμπλετ με ίντερνετ ώστε να μπορώ βλέπω την αγαπημένη μου ομάδα.

Κυριακή, 03 Οκτωβρίου 2021 11:26

Στα χνάρια των Ίνκας

Ο Πατέρας, πάντα έλεγε πως τα ταξίδια είναι μία από τις ωραιότερες εμπειρίες που μπορεί να απολαύσει στη ζωή του ένας άνθρωπος. Η επαφή και η γνωριμία με νέα άτομα, διαφορετικές κουλτούρες, είναι πράγματα ανεκτίμητα και ανεξίτηλα. Πόσο δε, όταν κάποιος κάνει ένα ταξίδι μακριά από τα «στενά» όρια της Ευρώπης. Πάνε χρόνια από μια τέτοια εμπειρία που είχα, η οποία ανά στιγμές, ιδίως στις καλοκαιρινές διακοπές, επανέρχεται στη μνήμη μου, είτε μέσω μιας φωτογραφίας, είτε μέσω ενός wallpaper, είτε μέσω συζητήσεων με γονείς και φίλους. Ας γίνει λοιπόν ένα ταξίδι στον χρόνο με τη χρονομηχανή του μυαλού.

Δεκαέξι χρόνια πίσω, το καλοκαίρι του 2005 αποφάσισαν οι γονείς να πάνε αυτή τη φορά στη νότιο Αμερική και δη σε Περού, Βολιβία, Χιλή. Ένα ταξίδι που θα διαρκούσε σχεδόν τρεις εβδομάδες. Στο μεταίχμιο εγώ μεταξύ δευτέρας και τρίτης λυκείου, υπήρξα ο τυχερός της οικογένειας -συγγνώμη Αθηνά, Άλεξ- καθώς εμένα επέλεξαν στο να τους ακολουθήσω, ίσως και ως μία μορφή πρωίμου δώρου ενόψει της δύσκολης και επίπονης χρονιάς που έχουν όλοι οι μαθητές με τις πανελλήνιες εξετάσεις. Ένα ταξίδι-εμπειρία ζωής για έναν 17χρονο νέο, που ανακαλύπτει έναν κόσμο ξένο σε αυτόν, με διαφορετικά ήθη και έθιμα, που φάνταζαν τόσο μακρινά σε σχέση με τον τρόπο ζωής που είχε συνηθίσει. Κακά τα ψέματα, τα ταξίδια που πραγματικά αποτελούν τέτοιες εμπειρίες είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη όσα γίνονται σε άλλες ηπείρους, μακριά από αυτό που έχουμε συνηθίσει να αντιλαμβανόμαστε ως «δυτικό πολιτισμό».

Η αναμονή λοιπόν για το υπερατλαντικό αυτό ταξίδι εκείνη την περίοδο, συνδυάστηκε με την ανάγνωση του βιβλίο «Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας». Το υπέροχο αυτό βιβλίο  πραγματεύεται την υπέροχη περιπέτεια του νεαρού τότε φοιτητή ιατρικής Ερνέστο Γκεβάρα, με τον καλό του φίλο Αλμπέρτο Γρανάδο και την πραγματική γνωριμία τους με την νοτιοαμερικανική ήπειρο. Ένα ταξίδι που για αυτούς διήρκησε αρκετούς μήνες,  τους έκανε να έρθουν σε επαφή με τον απλό κόσμο, τα προβλήματά τους και έπαιξε μεγάλο ρόλο στο να διαμορφωθεί ο χαρακτήρας του μεγάλου αυτού μαρξιστή επαναστάτη. Ένα ταξίδι που μεγάλο μέρος του έγινε πάνω στη μοτοσυκλέτα του Γρανάδο, μία Norton 500 κυβικών, την Poderosa όπως την ονόμαζε (που ίσως επανέλθουμε μελλοντικά σε αυτό).

Ίσως η περιγραφή των μερών που επισκέφτηκε το δίδυμο των Γκεβάρα-Γρανάδο σχεδόν μισό αιώνα πριν το δικό μου ταξίδι με έκανε ακόμα πιο ανυπόμονο από όσο ήδη ήμουν για να γνωρίσω και εγώ αυτόν τον κόσμο. Να επισκεφτώ τα μέρη στις τρεις χώρες που θα πηγαίναμε, μέρη που είχε επισκεφτεί ο Γκεβάρα.

Θα μπορούσα να γράψω για πολλά μέρη και εμπειρίες από αυτό το ταξίδι, αλλά θα προτιμήσω να σταθώ στην ημέρα που επισκεφτήκαμε το Mάτσου Πίτσου. Ίσως επειδή είναι και το ομορφότερο μέρος στο οποίο έχω βρεθεί.

Μετά από κάποιες ημέρες λοιπόν στο Περού, είχε έρθει η μέρα που θα επισκεπτόμασταν ενδεχομένως το πιο γνωστό μέρος της συγκεκριμένης χώρας. H βάση λοιπόν των επισκεπτών είναι το Κούζκο, η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, το οποίο βρίσκεται περίπου 80 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της αρχαίας πόλης των Ίνκας και είναι χτισμένο σε υψόμετρο 3.400 μέτρων. Αποτελεί μέλος της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, καθώς, μεταξύ άλλων, αποτέλεσε την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας των Ίνκας από τον 13ο αιώνα έως και τον 16ο, όταν και έλαβε χώρα η ισπανική εισβολή.

Το Κούζκο είναι μία όμορφη πόλη, με μία υπέροχη πλατεία, την Plaza d’Armas, στο κέντρο της, περιστοιχισμένη από καθολικούς ναούς, τα ερείπια ενός παλατιού των Ίνκας, του οποίου το πίσω μέρος διασώζεται, ενώ χρησιμοποιείται και ως ξενοδοχείο, με τα λιθόστρωτα σοκάκια της πόλης, σε συνδυασμό με τα αποικιοκρατικού τύπου μπαλκόνια, να συνδυάζουν δύο διαφορετικούς πολιτισμούς, με τον έναν εκ των δύο να επικράτησε με βίαιο τρόπο. Οι Ισπανοί κονκισταδόροι υπό τον Φρανσίσκο Πισάρρο ανακάλυψαν την συγκεκριμένη πόλη το 1534. Eδώ αξίζει να σημειώσω πως, παρότι έχουμε στο μυαλό μας τον πολιτισμό των Ίνκας συνυφασμένο με το Περού, η αλήθεια είναι πως εμφανίστηκαν το 1.200 μ.Χ. και άνθησε μέχρι να τους «εκχριστιανίσουν» οι Ευρωπαίοι κατακτητές.

Μέρος της πλατείας με την καθεδρικό ναό να δεσπόζει.

(η φωτογραφία είναι από το προσωπικό αρχείο)

Η μέρα λοιπόν είχε ξεκινήσει από νωρίς. Με το πρωινό, αφού αρκετοί εξ ημών (ok, βασικά δυο-τρεις το κάναμε) ήπιαμε τσάι από φύλλα κόκας, ένα αφέψημα που συνηθίζεται στην περιοχή των Άνδεων και λειτουργεί ως «φάρμακο» για τις επιπτώσεις του υψομέτρου, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με το μάσημα των φύλλων του συγκεκριμένου φυτού. Είχα πάρει μάλιστα στην επιστροφή στην Ελλάδα μαζί μου ορισμένα φακελάκια τέτοιου τσαγιού, για να συγκρίνω το πως ένιωθα όταν το έπινα εκεί και πως μακριά από την επίδραση του υψομέτρου, αλλά ποτέ δεν κατάλαβα κάποια ιδιαίτερη διαφορά για να είμαι ειλικρινής. Γευστικά δεν μπορούσα να κρίνω αν υπήρχε διαφορά από το κανονικό, καθώς ουδέποτε υπήρξα λάτρης του συγκεκριμένου αφεψήματος έτσι κι αλλιώς.

Τέλος πάντων. Αφού φτάσαμε στον σιδηροδρομικό σταθμό, επιβιβαστήκαμε στο τρένο και ξεκινήσαμε για μία υπέροχη διαδρομή ανάμεσα στο υπέροχο τοπίο της περουανικής ενδοχώρας. Το γράφω «περουανική» και όχι «περουβιανή» καθώς ποτέ δεν κατάλαβα το ‘’β’’ που γράφουν στη λέξη, καθώς οι ίδιοι οι κάτοικοι αναφέρουν εαυτούς ως «Περουανούς». Μια διαδρομή ανάμεσα στα μεγαλοπρεπή βουνά των Άνδεων, σε καταπράσινες κοιλάδες και ποτάμια που ταξίδευαν μαζί με το τρένο, πλάι-πλάι στις ράγες. Aυτο το χρονικό διάστημα μέχρι να φτάσουμε στο Μάτσου Πίτσου ήταν ίσως το ιδανικότερο προεόρτιο της ανάβασης στην αρχαία πόλη, στο «αρχαίο βουνό» σύμφωνα με τη γλώσσα Κέτσουα, μία από τις ιθαγενείς γλώσσες της περιοχής.

Τα ταξίδια με το τρένο πάντα έκρυβαν μια γοητεία για μένα. Να κάθεσαι στο παράθυρο και να χαζεύεις τη φύση έξω, τα δέντρα, τα βουνά που υψώνονται μεγαλοπρεπή κατά τη διαδρομή ή τα ποτάμια που μοιάζουν πολλές φορές με έναν οδηγό που κατευθύνουν την ανθρώπινη αυτή μηχανή στον προορισμό της. Ο ποταμός Ουρουμπάμπα είναι στην συγκεκριμένη διαδρομή ο συνοδός του τρένου, καθώς αυτό κυλάει σαν φίδι στην ιερή κοιλάδα της περιοχής των Άνδεων. Το ταξίδι διήρκησε περίπου ένα τρίωρο, αν θυμάμαι καλά, ωστόσο η αναμονή και η προσμονή για τη γνωριμία με το άγνωστο αυτό μαγικό μέρος μεγάλωσε όσο περνούσε ο χρόνος. Πολλώ δε μάλλον όταν έφτασε στον προορισμό, στην πόλη Aguas Calientes και επιβιβαστήκαμε σε ένα πούλμαν το οποίο θα έκανε ομαλότερη μέχρι ενός σημείου την ανάβαση στο βουνό. Η μαγεία που εξέπεμπε αυτό το μέρος μεγάλωσε όταν βρεθήκαμε πάνω από τα σύννεφα. Σχεδόν μυσταγωγικό το κομμάτι αυτό, έμοιαζε σαν από παραμύθι, σαν ταινία φαντασίας, που διασχίζεις μία πόρτα και ταξιδεύεις σε έναν άλλον τόπο.

 Ίσως να ακούγεται υπερβολικό, αλλά είναι πραγματικότητα. Το πούλμαν έφτανε μέχρι ένα σημείο και από εκεί και πέρα η υπόλοιπη διαδρομή θα γινόταν με τα πόδια. Κάτι που συνέβαινε με συχνές στάσεις, διότι ορισμένα μέλη του γκρουπ χρειαζόταν εύλογα ανάσες όσο το υψόμετρο όλο και μεγάλωνε.

Περίπου στα 2.700 μέτρα υψόμετρο δεσπόζει η αρχαία αυτή μυστηριώδης πόλη των Ίνκας, η οποία συνδέεται με διάφορους ιστορίες ή μύθους ακόμα και μεταφυσικής φύσης, όπως άλλωστε συμβαίνει για πολλές περιοχές στην ευρύτερη περουανική γη. Ίσως αυτοί οι μύθοι οφείλουν την ύπαρξή τους και στο ότι η πόλη μοιάζει να εγκαταλείφθηκε «απότομα» από τους κατοίκους, καθώς και στο ότι οι Ίνκας δεν άφησαν πίσω τους γραπτά, κείμενα. Η εικόνα, η θέα, μόλις φτάνει ένας ταξιδιώτης στην δίπλα κορυφή είναι απερίγραπτα εντυπωσιακή. Τα λόγια μοιάζουν να στερεύουν και η φωτογραφία ίσως είναι «λίγη» για να αναδείξει την φυσική ομορφιά του τοπίου και την υπέροχη αρχιτεκτονική των Ίνκας. Μία πόλη στην κορυφή ενός βουνού, περιτριγυρισμένη από άλλα υψηλότερα βουνά, η οποία από μόνη της φαντάζει ένα «οχυρό» κρυμμένο καλά από τους επίδοξους κατακτητές του παρελθόντος. Αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό της, καθώς δεν κατακτήθηκε ποτέ από τους Ισπανούς, την κάνουν ιδιαίτερα σημαντική για όσα διδάσκει σε ιστορικούς και σε απογόνους των Ίνκας. Ανακαλύφτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα , το 1911 συγκεκριμένα, από τον Αμερικανό αρχαιολόγο και ιστορικό Χίραμ Μπίνγκαμ. Έχει κηρυχθεί από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, ενώ έχει ψηφιστεί παγκοσμίως ως ένα από τα νέα επτά θαύματα.

(φωτογραφία από το προσωπικό άλμπουμ. Αν αναρωτιέστε για την ποιότητα, οκ έχουν περάσει και 16 χρόνια).

Η πόλη ακόμα αποτελεί αντικείμενο έρευνας για το τι πραγματικά ήταν. Μία άποψη θεωρεί πως αποτελούσε ένα αρχαίο αστρονομικό παρατηρητήριο, άλλη πως ήταν ένας χώρος λατρείας προς τους θεούς, ή απλά ένα φρούριο. Η έλλειψη γραπτών πηγών συμβάλει σε αυτές τις διφορούμενες απόψεις. Η θεωρία περί παρατηρητηρίου πηγάζει και από διάφορα κτίσματα στην ακρόπολη αυτή των Ίνκας. Όπως για παράδειγμα το Ιντιχουατάνα, το οποίο χρησίμευε για να προσδιορίζουν το ηλιοστάσιο ή ο ναός του Ήλιου. Καθώς ο επισκέπτης περπατά ανάμεσα στα αρχαία αυτά κτίσματα, στα λαξευμένα από πέτρα, δεν γίνεται να μην απορήσει πως κατάφεραν και τα κουβάλησαν σε τέτοιο υψόμετρο και πόσο αρμονικά χτισμένα ήταν. Ή, αντίστοιχα, τα μεγάλα «περβάζια» που υπάρχουν στο πλάι και χρησιμοποιούνταν για καλλιέργειες. Για κάποιον με μία δόση υψοφοβίας (όπως εγώ…), μου φάνταζε αδιανόητο όλο αυτό. Το τρομερά ενδιαφέρον, όπως μας είχε πει ο ξεναγός, ήταν πως τα κτίρια στο Μάτσου Πίτσου ήταν έτσι χτισμένα και με τέτοιον τρόπο τοποθετημένες οι πέτρες που είχαν αντισεισμική προστασία.

Tα λιάμα (ή ok, μην αρχίσω να ακούγομαι περίεργος, τα λάμα) είναι οι μόνιμοι κάτοικοι του μέρους, οι φύλακες πια αυτής της πόλης, όπου και βρίσκονται στην κεντρική «πλατεία» και απολαμβάνουν αμέριμνα το γρασίδι, μαζί φυσικά με  τα φλας των ενοχλητικών ξένων, σε έναν χώρο που απαγορεύονταν ωστόσο να πατάει  (με την κυριολεκτική έννοια του ρήματος «πατάω») τουρίστας.

Οι ώρες κυλήσανε σαν νεράκι, καθώς προσπαθούσα να εγγράψω όλες εκείνες τις εικόνες και τις πληροφορίες, τόσο στο μυαλό όσο και στη φωτογραφική μηχανή, για μελλοντικά νοητικά ταξίδια στο παρελθόν, όπως ενδεχομένως ένα τέτοιο αποτελεί και το σημερινό κείμενο. Καθώς περπατούσαμε ανάμεσα στα διάφορα κτίσματα, στους ναούς, όπως αυτός του κόνδορα με την πέτρα να έχει λαξευτεί ώστε να θυμίζει το πτηνό, το σύμβολο γονιμότητας και αναπαραγωγής των Ίνκας, ή στον ναό του ήλιου, η σκέψη πως θα μπορούσαμε να είχαμε μάθει αρκετά περισσότερα για τον αρχαίο αυτό λαό αν είχαν γραπτά, ήταν που κυριαρχούσε μέσα μου. Και πόσο κρίμα είναι αυτή η έλλειψη γραπτών κειμένων, παρότι το μυστήριο της απουσίας τους έχει αναντίρρητα και αυτό τη γοητεία του. Μια πόλη που εγκαταλείφτηκε ξαφνικά, χωρίς να υπάρχει η απειλή των Ισπανών, και που ποτέ δεν θα μάθουμε τι πραγματικά συνέβη. Εκτός βέβαια αν κάποιος έχει διαβάσει τα cult βιβλία του Έρικ Φον Ντένιγκεν, που η απάντηση στα περισσότερα ζητήματα είναι απλή και αφορά τους εξωγήινους, κάτι τρομερά αστείο δηλαδή.

Ωστόσο, όλο το ταξίδι άλλωστε στο Περού περιβαλλόταν από έναν μανδύα μυστηρίου, είτε αναφορικά με το Μάτσου Πίτσου, είτε με τις γραμμές της Νάζκα, με τον προαναφερθέντα συγγραφέα να έχει την ίδια εξήγηση για όλα: εξωγήινοι. Ωστόσο, ο συγκεκριμένος τόπος είναι στην πραγματικότητα, για έναν τουρίστα, κάτι σαν τόπος «προσκυνήματος» στον αρχαίο πολιτισμό των Ίνκας. Ένας τρόπος να αποτίσει την τιμή που αρμόζει στους ανθρώπους που έζησαν στην αμερικανική αυτή ήπειρο αιώνες πριν. Να μάθει για αυτούς και να μπορέσει να δει ορισμένες ομοιότητες που είχαν όλοι οι λαοί από τη γέννηση του κόσμου, όπως, για παράδειγμα, της λατρείας του θεού ήλιου.

Αυτή η γοητεία και το μυστήριο που περιβάλλει το μέρος ήταν και η μόνιμη συζήτηση στην επιστροφή στο Κούσκο. Δυστυχώς δεν υπήρχαν τα κινητά που υπάρχουν τώρα ώστε να βλέπαμε άμεσα όλες τις φωτογραφίες που είχαμε τραβήξει και δη σε υψηλή ανάλυση, αν και, υπό μία άποψη, δεν ήταν κακό αυτό. Για να περάσει η ώρα στο τρένο λίγο πιο γρήγορα, ξαναδιάβαζα στο βιβλίο που είχα μαζί μου και συγκεκριμένα το κεφάλαιο στο οποίο ο Γκεβάρα επισκεπτόταν τον ίδιο χώρο, προσπαθώντας να αντιπαραβάλω στο μυαλό μου τις εικόνες και την εμπειρία ζωής που είχα με τα γραφόμενα. Για τον νεαρό τότε εαυτό μου, η ιδέα να βρίσκομαι στα ίδια μέρη με τον Αργεντίνο επαναστάτη ήταν από μόνη της ονειρική.

Αντί επιλόγου

Στο ξενοδοχείο φτάσαμε ενώ είχε νυχτώσει. Θα αλλάζαμε και θα πηγαίναμε να φάμε και να πιούμε λίγο πίσκο σάουρ (κάτι σαν παραδοσιακό ποτό στο Περού). Λίγο πριν μπω στο ξενοδοχείο, συνάντησα έναν νεαρό, που πωλούσε καρτ ποστάλς. Καθώς με είχε συναντήσει και το προηγούμενο βράδυ, όταν δεν είχα χρήματα πάνω μου για να πάρω τις φωτογραφίες που ήθελα, είχαμε ανανεώσει τη συναλλαγή μας για εκείνη την ημέρα. Καθώς αγόρασα ορισμένες από αυτές, πιάσαμε την κουβέντα -ευτυχώς γνώριζε αγγλικά.

‘’Από που είστε; ‘’

‘’Από την Ελλάδα’’

‘’Α, υπέροχα, Ελλάδα. Πως σε λένε’’ μου κάνει.

‘’Πάνος το όνομά μου. Εσένα; ‘’

‘’Άντονι, σαν τον παίχτη του ΝΒΑ’’ .

Και η κουβέντα συνεχίστηκε για ΝΒΑ, μπάσκετ, για τον νεαρό τότε Καρμέλο Άντονι, ο οποίος βρισκόταν ήδη δύο σεζόν με τη φανέλα των Νάγκετς στο κορυφαίο πρωτάθλημα μπάσκετ. Και ο οποίος αυτή τη χρονιά θα συμπληρώσει 19 χρόνια αγωνιζόμενος πια με τη φανέλα των Λέικερς. Δεν κρύβω πως από εκείνη την κουβέντα και εντεύθεν παρακολουθούσα αρκετά πιο στενά την καριέρα του, με το μυαλό μου πάντοτε να τον συνδυάζει με τον νεαρό Περουανό που μου είχε πουλήσει καρτ-ποστάλς. 

Υ.Γ.: Λείπεις. 

Μετά από μια χρονιά που είχε αρκετά προβλήματα στο αγωνιστικό σκέλος, με τραυματισμούς σημαντικών παιχτών όπως ο Ράντολφ, με τη φυγή άλλων για το ΝΒΑ, όπως οι Καμπάτσο και Ντεκ ή πιο πρόσφατα ο Γκαρούμπα, η Ρεάλ Μαδρίτης κινήθηκε δυναμικά στη μεταγραφική περίοδο, θέτοντας ως στόχο την επιστροφή στη διεκδίκηση τίτλων.

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2021 19:48

Αλφόνσο Φορντ: Ένας παιδικός ήρωας

Oι περισσότεροι εξ ημών μεγαλώνοντας και παρακολουθώντας κάποιο άθλημα, είχαμε κάποιον αθλητή ο οποίος αποτελούσε ένα είδος πρότυπου ή ένα «είδωλο». Κάποιον στον οποίο θα θέλαμε να μοιάσουμε αθλητικά και μας έκανε να αγαπήσουμε περισσότερο το σπορ στο οποίο αγωνιζόταν. Στην περίπτωσή μου, αυτός ο αθλητής ήταν καλαθοσφαιριστής και δη, ο αείμνηστος Αμερικανός guard, Alphonso Ford. Ευτυχώς -φυσικά για το καλό του αθλήματος- δεν προσπάθησα ποτέ να αντιγράψω τις κινήσεις του, αλλά ήταν σίγουρα ο λόγος που αδημονούσα μεγαλώνοντας να βλέπω τους αγώνες της ομάδας που φορούσε τη φανέλα της. Ο έρωτας με τον συγκεκριμένο αθλητή ξεκίνησε όταν δεν έχανα την ευκαιρία να τον παρακολουθώ δια ζώσης τη χρονιά που πήρε μεταγραφή στην ομάδα της περιοχής μου, στο Περιστέρι. Η συμμετοχή μου επίσης στις ακαδημίες του συλλόγου καθιστούσε και πιο εύκολη την πρόσβασή στους αγώνες της πρώτης ομάδας και μάλιστα στις κλασικές, για όσους γνωρίζουν το γήπεδο, ξύλινες κερκίδες πίσω από τη μία μπασκέτα.

Κυριακή, 05 Σεπτεμβρίου 2021 10:59

Οι Ευρωπαίοι του ντραφτ

Η φετινή αγωνιστική περίοδος μοιάζει να μπαίνει σε μία κανονικότητα, όσον αυτό είναι δυνατό στον καιρό που ζούμε. Οι ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις θα ξεκινήσουν κανονικά, ενώ το ίδιο θα συμβεί και με το ΝΒΑ μετά την περσινή «κουτσουρεμένη» pre season. Mε το draft του κορυφαίου πρωταθλήματος να έχει πραγματοποιηθεί τον Ιούλιο καθώς και το summer league του Las Vegas, θα ρίξουμε μία ματιά στους Ευρωπαίους παίχτες που επιλέχτηκαν μέσω αυτής της διαδικασίας και την προοπτική αυτών στην Αμερική ή στην Ευρώπη. Να σημειώσω εδώ πως θα αναφέρουμε τους παίχτες εκείνους, οι οποίοι αγωνίζονταν κατά την περασμένη χρονιά στη Γηραιά Ήπειρο και όχι όσους βρίσκονταν σε κάποιο αμερικανικό κολέγιο, όπως για παράδειγμα ο Γερμανός Franz Wagner που επιλέχτηκε στο νούμερο οκτώ από το Ορλάντο.

Σάββατο, 24 Ιουλίου 2021 11:16

Ένα μεταγραφικό tour στην Ευρωλίγκα

Το καλοκαίρι είναι ωραίο αν είσαι μαθητής και περιμένεις τους τρεις μήνες ξεγνοιασιάς και παιχνιδιού μακριά από τις σχολικές αίθουσες, αν είσαι εργαζόμενος και έρθει η μέρα της άδειας ή αν είσαι οπαδός/φίλαθλος και διαβάζεις τις ειδήσεις για τις μεταγραφικές κινήσεις της αγαπημένης σου ομάδας. Με τα καλοκαιρινά μπάνια να είναι προ των πυλών, αφού πλησιάζει η περίοδος κατά την οποία θα απολαύσουμε το αλμυρό νερό της υπέροχης παραλίας του χωριού και ελπίζοντας πως θα είναι οι τελευταίοι θερινοί μήνες κατά τους οποίους ζούμε υπό τέτοιες συνθήκες, θα ρίξουμε μια ματιά ανά την Ευρώπη και τις μεταγραφές που έχουν γίνει για τις ομάδες της Ευρωλίγκα. Ώρα για tour λοιπόν-εκτός αν είσαι βέβαια ο ΠΘ που διαβάζεις το παρακάτω κείμενο, οπότε βρίσκεσαι μόνιμα σε τέτοια φάση διακοπών.

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2021 13:07

To καυτό καλοκαίρι της Φενέρμπαχτσε

H σεζόν 2020/21 έληξε άδοξα για τη Φενέρ, καθώς δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τρόπαιο, ενώ στην Ευρωλίγκα αποκλείστηκε στα προημιτελικά από την ΤΣΣΚΑ, σε μία σειρά στην οποία στάθηκε άτυχη, με την απουσία του Γιαν Βέσελι στα δύο πρώτα παιχνίδια και ορισμένων ακόμα παιχτών. Eπομένως, έμοιαζε και μοιάζει αναμενόμενη η προσπάθεια που κάνει, ώστε την ερχόμενη αγωνιστική περίοδο να επανέλθει στην κορυφαία τετράδα της Ευρώπης και να διεκδικήσει εγχώριους τίτλους από την Εφές.

Η αγωνιστική περίοδος για τη διοργάνωση της Ευρωλίγκα τελείωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και συνάμα τον πιο δίκαιο, όσο είναι ορθό να χρησιμοποιούμε τον συγκεκριμένο όρο στον αθλητισμό. Η ομάδα που ήταν σταθερά επί μια τριετία στο κορυφαίο επίπεδο, κατέκτησε το τρόπαιο με κορυφαίο όλων, τον Vasilije Micic. Έτσι μετά την κατάκτηση τόσο του διπλού βραβείου MVP, τόσο της κανονικής περιόδου όσο και του φάιναλ φορ της Κολωνίας, το επόμενο στάδιο μοιάζει να είναι ένα. Αυτό της μετακόμισης στο ΝΒΑ και στους Thunder, οι οποίοι απέκτησαν τα δικαιώματά του από τους Sixers στο πλαίσιο της ανταλλαγής που οδήγησε τον Al Horford και τον Γάλλο Theo Maledon στην Oklahoma. Έτσι η ιστορία μοιάζει να είναι έτοιμη να επαναληφθεί , όπως και το 2018. Eκείνη τη σεζόν, ο παίχτης που ήταν ο νικητής και των δύο βραβείων, ο Luka Doncic μετακόμισε στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού με το πέρας της σεζόν.

Στο πρώτο ματς της σειράς των Mavericks με τους Clippers γίναμε θεατές ενός ακόμη φανταστικού παιχνιδιού της απόλυτης παιχτάρας από τη Σλοβενία. Ίσως πια θα πρέπει να πάψουμε να μένουμε με το στόμα ανοιχτό κάθε φορά που βλέπουμε τα κατορθώματά του και απλά να το πάρουμε απόφαση πως από τον τρίτο χρόνο της παρουσίας του στο ΝΒΑ, ανήκει στο τοπ των κορυφαίων παιχτών. Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά στη νέα εποποιία της Αγνής Σλοβένικης Κάβλας.

Κυριακή, 16 ΜΑΙΟΥ 2021 09:38

Rising star

Η φετινή αγωνιστική περίοδος για τη Ρεάλ Μαδρίτης ήταν πολύ δύσκολη. Σημαντικοί παίχτες αποχώρησαν, όπως ο Φακούντο Καμπάτσο και πιο πρόσφατα ο Γκάμπριελ Ντεκ, λίγο πριν τους αγώνες για τα προημιτελικά της Ευρωλίγκα, με τους δύο Αργεντινούς να αγωνίζονται πλέον στο ΝΒΑ. Ακόμη, τον Δεκέμβρη ο Άντονι Ράντολφ έκοψε τον αχίλλειο τένοντα στο ματς εναντίον του Ολυμπιακού στο ΣΕΦ, χάνοντας έτσι το υπόλοιπο της σεζόν, ενώ πρόσφατα ο πιο σταθερός παίχτης των Μαδριλένων, Τρέι Τομπκινς, λόγω αρθροσκόπησης θα μείνει εκτός για την τελική φάση του Ισπανικού πρωταθλήματος. Παρόλα τα προβλήματα που αντιμετώπισαν, με την πρόκριση στα πλέι οφ να έρχεται μόλις την τελευταία αγωνιστική, ήταν το μεγάλο σουτ του Σιμόν στον πέμπτο αγώνα της σειράς εναντίον της Εφές αυτό που στέρησε την πρόκριση στο φάιναλ φορ της Κολωνίας.

Τρίτη, 20 Απριλίου 2021 12:45

EL Playoffs Preview - 2: Εφές vs Ρεάλ

Το δεύτερο ζευγάρι που θα σχολιάσουμε σήμερα είναι αυτό μεταξύ της Εφές και της Ρεάλ Μαδρίτης. Στον δρόμο για τη διεκδίκηση του τροπαίου που της στέρησε πρόπερσι η ΤΣΣΚΑ στη Βιτόρια και ο covid19 πέρυσι, η Εφές βρίσκει την αποδυναμωμένη Ρεάλ, που για πρώτη φορά εδώ και χρόνια θα έχει τον ρόλο του αουτσάιντερ σε προημιτελική σειρά. Ο Αταμάν θα θελήσει να στεφτεί αυτοκράτορας της Ευρώπης, ενώ ο Λάσο θα προσπαθήσει να βγάλει ξανά «λαγό από το καπέλο», μετά και την πρόσφατη αποχώρηση του Γκάμπριελ Ντεκ για τον ΝΒΑ και την Οκλαχόμα.

 

 PODCASTS

Basketballguru.gr 2018 All righs reserved.      Designed and Developed by Web Rely