Η σεζόν που το tanking έκανε μαζική μετάσταση

Για να καταλάβουμε το άμεσο -και κάπως βιαστικό σε σχέση με τους χρόνους που έχουμε συνηθίσει να εισάγει αλλαγές- της απόφασης της Λίγκας, πρέπει να θυμηθούμε τι προηγήθηκε. Η σεζόν 2025-26 θα οδηγούσε σε μια draft class που οι σκάουτερς χαρακτήριζαν ως την πλουσιότερη των τελευταίων ετών, με τέσσερις παίκτες (AJ Dybantsa, Darryn Peterson, Cameron Boozer, Caleb Wilson) να διεκδικούν με αξιώσεις την επιλογή τους στο #1. Και όταν το έπαθλο είναι τέτοιο, η συμπεριφορά των διεκδικητών εύλογα προσαρμόζεται αναλόγως. Μετά το All-Star break, πέντε ομάδες, οι Wizards, Jazz, Grizzlies, Nets και Pacers, «έκλεισαν μηχανές» για το υπόλοιπο της σεζόν με ποσοστό νικών κάτω από .180 όλες τους, για μια κατάσταση που δεν είχε ξανακαταγραφεί ποτέ σε τέτοια έκταση στην ιστορία του «Μαγικού Κόσμου».

Η Λίγκα, βεβαίως, δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Ήδη από τον Φεβρουάριο είχε επιβάλει στους Jazz πρόστιμο $500 χιλ. «για συμπεριφορά επιζήμια προς τη Λίγκα», επειδή κράτησαν δύο βασικούς τους εκτός τέταρτης περιόδου σε δύο αγώνες, με την πλάκα να είναι πως τον έναν οι Jazz τελικά τον κέρδισαν. Τιμωρήθηκαν, δηλαδή, επειδή προσπάθησαν να χάσουν και απέτυχαν ακόμα και σε αυτό! Ανάλογο πρόστιμο ($100 χιλ. αυτή τη φορά) έφαγαν και οι Pacers, που κράτησαν τον Pascal Siakam και δύο ακόμη βασικούς εκτός ολόκληρου του αγώνα με τους Jazz στις 03 Φεβρουαρίου, κατά παράβαση του Player Participation Policy, παρότι η έρευνα της Λίγκας, με τη γνωμάτευση ανεξάρτητου γιατρού, έκρινε ότι μπορούσαν να παίξουν -με το προβλέψιμο προφανώς αποτέλεσμα. Ο Adam Silver, από τον Μάρτιο ήδη, είχε ανεβάσει τους τόνους δηλώνοντας για το tanking "we are going to fix it, full stop" και προαναγγέλλοντας «ουσιώδεις αλλαγές» στο σύστημα του draft.

Το κερασάκι ήρθε στις 10 Μαΐου, στη λοταρία του Σικάγο: το #1 pick το πήραν οι Wizards, ενώ και οι τέσσερις ομάδες της τελικής τετράδας (Wizards, Jazz, Grizzlies, Bulls) ήταν, κατά τον Tim Bontemps του ESPN, ακριβώς εκείνες που είχαν δουλέψει μεθοδικά τους τελευταίους μήνες για να χειροτερέψουν το ρεκόρ τους. Η κληρωτίδα, με άλλα λόγια, επιβράβευσε δημοσίως και πανηγυρικά όσους είχαν οργανώσει καλύτερα την αποτυχία τους. Δύσκολα βρίσκει κανείς πιο καθαρή διαφημιστική καταχώριση υπέρ της μεταρρύθμισης (ας κρατήσουμε έναν αστερίσκο εδώ) που είχε ήδη προταθεί.

Επιτρέψτε μου εδώ και τη σύνδεση με ένα μέρος της επαγγελματικής μου καθημερινότητας: όσοι/ες βιοποριζόμαστε από τον έλεγχο συστημάτων και δικλείδων ασφαλείας ξέρουμε καλά πως τα συστήματα δεν παράγουν αυτό που διακηρύσσουν, παράγουν αυτό που επιβραβεύουν. Το tanking δεν υπήρξε ποτέ ηθικό ολίσθημα κάποιων κυνικών general managers. Ήταν και είναι η απολύτως ορθολογική απόκριση σε μια αρχιτεκτονική κινήτρων που, επί τέσσερις δεκαετίες, πλήρωνε την οργανωμένη αποτυχία με το πολυτιμότερο περιουσιακό στοιχείο της Λίγκας: το φθηνό, πολυετώς ελεγχόμενο, νεανικό ταλέντο.

Προφανώς τα κίνητρα θέσπισης του όλου συστήματος ήταν υγιή και εύλογα: πώς θα βοηθήσεις τον ανταγωνισμό αν δεν ενισχύσεις τον αδύναμο; Τόσο αθλητικά, όσο και κοινωνικά, το να επιβραβεύεις διαρκώς τον καλύτερο, απλά διευρύνει την ανισότητα και ανισορροπία του συστήματος. Άρα το μέτρο ήταν απόλυτα εύλογο. Ωστόσο, δεν ήταν επαρκώς θωρακισμένο για να μην υποστεί την ακραία εκμετάλλευση του πειράματος Hinkie και της μετά-Hinkie πλήρους ένταξης και κανονικοποίησης αυτού. Στην εποχή της αναζήτησης του κάθε δυνατού συγκριτικού πλεονεκτήματος, η διαδικασία του tanking, της εσκεμμένης και συστηματικής αποτυχίας, για αύξηση των πιθανοτήτων πρόσβασης στο καλύτερο δυνατό μελλοντικό ταλέντο και δη με εξασφαλισμένο χαμηλό μισθολόγιο, ενδεχομένως και να άργησε να ξεφτιλιστεί. Ωστόσο (και αυτό) ξεφτιλίστηκε. Και η Λίγκα, που ήταν στημένη για να πριμοδοτεί χάριν του ανταγωνισμού την ατυχία ή/και την τυχαία ή και εγγενή λόγω περιορισμένων δυνατοτήτων/τακτικών λανθασμένων αποφάσεων, αλλά επουδενί, όχι στοχοπροσηλωμένη, αποτυχία, νομοτελειακά έπρεπε πλέον να πάρει μέτρα έναντι αυτής της παγιωμένης αρρωστημένης κατάστασης των τελευταίων χρόνων.

Σαράντα χρόνια διόρθωση της ίδιας κατάστασης

Αναλύοντας λίγο παραπάνω τα ανωτέρω, πρέπει να σημειωθεί πως η ιστορία της λοταρίας είναι στην πραγματικότητα μια σκυταλοδρομία αποτυχημένων προσπαθειών της ίδιας της Λίγκας να τιθασευτεί το tanking. Μέχρι το 1984, οι χειρότερες ομάδες κάθε περιφέρειας διεκδικούσαν το #1 pick με στρίψιμο νομίσματος και οι κατηγορίες για σκόπιμες ήττες (με αποκορύφωμα τη σεζόν που οδήγησε τον Hakeem Olajuwon στους Rockets) οδήγησαν τη Λίγκα στη λύση της κληρωτίδας το 1985. Το 1990 οι πιθανότητες σταθμίστηκαν υπέρ των χειρότερων ομάδων και το σύστημα απέκτησε τη μορφή που λίγο πολύ γνωρίσαμε όλοι/ες μας. Ώσπου ήρθε ο Sam Hinkie και το “Trust the Process” των Sixers στα mid-’10s να μετατρέψουν το tanking από περιστασιακή πονηριά σε συστηματικοποιημένη μέθοδο με πενταετές business plan, αναγκάζοντας τη Λίγκα σε νέα μεταρρύθμιση. Από το draft του 2019, οι τρεις χειρότερες ομάδες μοιράζονταν από 14% πιθανότητες για το #1 pick η καθεμία, αντί του 25% που είχε ως τότε η χειρότερη, ενώ κληρώνονταν έκτοτε οι τέσσερις πρώτες θέσεις αντί για τρεις.

Το flattening του 2019 κράτησε επτά χρόνια αλλά και αυτό ηττήθηκε κατά κράτος. Δεν απέτυχε στην αριθμητική του, απέτυχε επειδή δεν άγγιξε ποτέ τελικά ουσιαστικά το κίνητρο που υπήρχε πίσω από την όλη διαδικασία. Το 2023 ζήσαμε το πανηγύρι των “Wembanyama sweepstakes”, με τη μισή Λίγκα να αγωνίζεται φιλότιμα για τη χειρότερη θέση, και το 2025-26 την πιο μαζικά κακοσκηνοθετημένη και κακοπαιγμένη τελική ευθεία σεζόν που έχει καταγραφεί. Όταν το βραβείο είναι ένας πιθανός franchise player σε rookie scale συμβόλαιο, η διαφορά ανάμεσα στο 25% και στο 14% δεν αλλάζει την στρατηγική, αλλάζει μόνο το βάθος του πηγαδιού στο οποίο είναι κανείς διατεθειμένος να πέσει.

Τι ακριβώς ψηφίστηκε

Η “3-2-1 Lottery”, που πήρε το όνομά της από τον αριθμό των μπαλακίων που αντιστοιχούν σε κάθε κατηγορία ομάδων, θα ισχύσει για τα drafts του 2027, του 2028 και του 2029, με ρήτρα επανεξέτασης: το σύστημα του draft του 2030 θα αποφασιστεί με νέα ψηφοφορία του Board of Governors.

Τα βασικά της στοιχεία έχουν ως εξής:

Η λοταρία διευρύνεται από 14 σε 16 ομάδες, με το πεδίο να ορίζεται πλέον εκ των προτέρων: συμμετέχουν οι δέκα ομάδες που μένουν εκτός Playoffs και play-in, οι τέσσερις ομάδες που θα έχουν βρεθεί στις θέσεις #9 και #10 του play-in της κάθε περιφέρειας καθώς και οι δύο ηττημένοι των αγώνων μεταξύ των ομάδων των θέσεων #7 και #8. Συνέπεια των ανωτέρω: για πρώτη φορά, ομάδα που τελικά προκρίνεται στα Playoffs από την όγδοη θέση θα έχει μπαλάκι στην κληρωτίδα. Στην οποία κληρωτίδα μπαίνουν συνολικά 37 μπαλάκια και κληρώνονται και οι 16 θέσεις, όχι μόνο οι πρώτες τέσσερις, κάτι που είχε να συμβεί από τις πρώτες κληρωτίδες του 1985 και του 1986, όταν κληρωνόταν ολόκληρη η σειρά.

Η κατανομή γίνεται σε τρεις βαθμίδες μπαλακίων, για τέσσερις κατηγορίες ομάδων:

Η καρδιά της μεταρρύθμισης βρίσκεται στη δεύτερη γραμμή του πίνακα: οι τρεις χειρότερες ομάδες της σεζόν «υποβιβάζονται» και χάνουν ένα μπαλάκι, ώστε να έχουν μικρότερες πιθανότητες για την κορυφή από τις επτά ομάδες που απέτυχαν λιγότερο θεαματικά. Ως αντιστάθμισμα, οι «υποβιβασμένες» έχουν εγγυημένο δάπεδο: το pick τους δεν μπορεί να πέσει χαμηλότερα από το #12, ενώ όλες οι υπόλοιπες ομάδες της λοταρίας μπορούν να βρεθούν έως και στο #16.

Το πακέτο συμπληρώνουν τέσσερις ακόμα ρυθμίσεις:

Πρώτον, περιορισμοί συνεχόμενων επιτυχιών: το pick καμίας ομάδας δεν επιτρέπεται να λάβει το #1 σε δύο συνεχόμενα drafts, αλλά ούτε και στην πρώτη πεντάδα σε τρία συνεχόμενα (σε έναν μάλλον φωτογραφικό περιορισμό μετά την τύχη των Spurs με Wemby, Castle και Harper σε διαδοχικά drafts), και ο περιορισμός ακολουθεί το pick ακόμα και αν έχει ανταλλαχθεί και το κατέχει άλλη ομάδα.

Δεύτερον, απαγόρευση προστασιών top-12 έως top-15 σε picks που ανταλλάσσονται εφεξής.

Τρίτον, αντιστροφή της αρχής του δεύτερου γύρου: τα picks 31 έως 46 απονέμονται σε αντίστροφη σειρά από το αποτέλεσμα της λοταρίας, οπότε όποιος κληρωθεί στο #16 παρηγορείται κάπως με το #31 και όποιος πάρει το #1 ξαναδιαλέγει στο #46.

Και, τέταρτον, το πιο ενδιαφέρον ενδεχομένως, το γραφείο της Λίγκας αποκτά διευρυμένη πειθαρχική εξουσία απέναντι στο tanking, με δυνατότητα να μειώνει πιθανότητες στη λοταρία, να μεταβάλλει θέσεις στο draft και να επιβάλλει, κατά τα δημοσιεύματα του Athletic, πρόστιμα έως $10 εκατ., δημεύσεις picks και αναστολές καθηκόντων στελεχών ομάδων που επιδίδονται στην συγκεκριμένη πρακτική. Ο ίδιος ο Silver το διατύπωσε με ενάργεια: οι ομάδες πρέπει να ξέρουν ότι η τιμωρία δεν θα εξαντλείται σε ένα χρηματικό πρόστιμο που ίσως και να αξίζει να πληρωθεί για ένα κορυφαίο pick, αλλά θα χτυπάει ακριβώς τη δυνατότητά της να αποκτήσει το συγκεκριμένο/επιθυμητό pick.

Ο υποβιβασμός ως προσομοίωση

Και εδώ φτάνουμε στη λέξη “relegation”. Η Λίγκα διάλεξε να ονομάσει τον μηχανισμό για τις τρεις χειρότερες ομάδες “draft relegation”, ωστόσο στα δημοσιεύματα έγινε αμέσως “relegation zone”, ενδεχομένως ακριβώς λόγω της αντίληψης του τι κουβαλάει ο όρος στα αυτιά κάθε φιλάθλου εκτός Βορείου Αμερικής. Στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο ο υποβιβασμός δεν αποτελεί μεταφορά ή σχήμα λόγου. Μια ομάδα υποβιβαζόμενη χάνει την κατηγορία, χάνει τα έσοδα από τα τηλεοπτικά, χάνει χορηγούς και εισιτήρια, βλέπει το ρόστερ της να διαλύεται και, σε αρκετές περιπτώσεις, παλεύει πλέον με την ίδια της την ύπαρξη.

Στο NBA ωστόσο ο «υποβιβασμός» εξαντλείται σε όσα είδαμε παραπάνω: ένα μπαλάκι λιγότερο στην κληρωτίδα, με εγγυημένο δάπεδο ως παρηγοριά. Σε πλήρη αντίθεση δηλαδή με ό,τι κάθε μη βορειοαμερικάνος φίλαθλος αυτόματα συνάγει με τη λέξη, εδώ δεν συνεπάγεται κάποιο κόστος υπόστασης, αλλά μάλλον περισσότερο ως περικοπή επιδόματος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Γιατί, τελικά, μάλλον περί αυτού πρόκειται. Το draft ήταν πάντα το κοινωνικό κράτος των ιδιοκτητών, ο μηχανισμός με τον οποίο η Λίγκα αναδιανέμει το σπανιότερο αγαθό της, το κορυφαίο νεανικό ταλέντο, προς τους «φτωχούς» της κάθε χρονιάς. Η “3-2-1 Lottery” δεν καταργεί το επίδομα, το ψαλιδίζει για τους τρεις φτωχότερους, χωρίς να ρωτήσει ποτέ γιατί αυτοί οι τρεις φτώχυναν και ποιος σχεδίασε το σύστημα που τους έμαθε ότι η φτώχεια συμφέρει.

Το σχεδιαστικό λάθος που προσπεράστηκε

Το ερώτημα που η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση αποφεύγει επιμελώς είναι το «γιατί». Γιατί το tanking συμφέρει τόσο πολύ ώστε ομάδες με αποτιμήσεις δισεκατομμυρίων να ρισκάρουν πρόστιμα και δημόσια διαπόμπευση για μερικές παραπάνω ήττες τον Μάρτιο;

Η απάντηση βρίσκεται στη μισθολογική αρχιτεκτονική της ίδιας της Λίγκας. Το rookie scale συμβόλαιο είναι η φθηνότερη και πιο ελεγχόμενη μορφή εργασίας στο NBA: τέσσερα χρόνια προκαθορισμένης κλίμακας και χαμηλών αποδοχών, με τα δύο τελευταία μάλιστα σε option της ομάδας, για παίκτες που, αν πετύχεις στο σκάουτινγκ, παράγουν αξία superstar. Και όπως αναλύσαμε διεξοδικά στο κείμενo για την 2023 CBA, το second apron έκανε αυτό το αγαθό ακόμα πιο πολύτιμο: όταν οι ποινές για τα ακριβά ρόστερ έχουν μετατραπεί από οικονομικές σε λειτουργικούς περιορισμούς, όταν το να πληρώνεις τρεις stars σε πλήρη αγοραία αξία σού αφαιρεί σχεδόν κάθε εργαλείο συμπλήρωσης του ρόστερ, το φθηνό ταλέντο του draft γίνεται το μόνο σκληρό νόμισμα διαθέσιμο. Η ίδια CBA που στραγγαλίζει τους «σπάταλους» στην κορυφή, μεγαλώνει το έπαθλο της οργανωμένης κατάρρευσης στον πάτο. Οι ιδιοκτήτες ψήφισαν πρώτα τους κανόνες που κάνουν το tanking ορθολογικό και μετά ψήφισαν την τιμωρία όσων φέρονται ορθολογικά.

Τα ψιλά γράμματα

Και επειδή κάθε σύστημα κρίνεται στα κενά του, ας δούμε τι αφήνει ανοιχτό το καινούριο.

Πρώτον, το μέγεθος της «τιμωρίας». Η διαφορά ανάμεσα στο 8,1% και στο 5,4% είναι, στατιστικά μιλώντας, ισχνή. Αναλυτές που έτρεξαν προσομοιώσεις κατέληξαν ότι το νέο σύστημα ισοδυναμεί στην πράξη με σχεδόν επίπεδες πιθανότητες σε όλο το φάσμα της λοταρίας, οπότε το ερώτημα δεν είναι αν θα σταματήσει το tanking, αλλά σε ποιο σκαλοπάτι των standings θα μετακομίσει.

Δεύτερον, τα καινούρια στρεβλά κίνητρα που το ίδιο το σύστημα γεννάει. Ο ηττημένος του αγώνα 7-8 στο play-in κερδίζει πλέον ένα μπαλάκι στη λοταρία, δηλαδή η Λίγκα μόλις έδωσε σε μια ομάδα του play-in λόγο να μην θέλει να κερδίσει συγκεκριμένο παιχνίδι. Και εδώ κρύβεται η πιο κομψή στρέβλωση: η «τιμωρία» του υποβιβασμού ακολουθεί το pick, όχι την ομάδα. Ομάδα που έχει ήδη παραχωρήσει το δικό της pick και βουλιάζει στην τελευταία τριάδα δεν χάνει απολύτως τίποτα, το χαμένο μπαλάκι το πληρώνει όποιος το κατέχει. Ο υποτιθέμενος υποβιβαζόμενος είναι, δηλαδή, ανοσοποιημένος. Ακόμα πιο απολαυστικό είναι το σενάριο με τα ανταλλαγμένα picks που περιέγραψε το Yahoo Sports: ομάδα που έχει ήδη παραχωρήσει το δικό της pick αλλά κατέχει το unprotected pick της αμέσως επόμενης στη βαθμολογία, έχει κάθε κίνητρο να παραμείνει η ίδια στο relegation zone, κρατώντας έτσι τον «δωρητή» της εκτός ζώνης και το δικό του pick σε ανώτερη βαθμίδα. Με πάνω από 40 unprotected μελλοντικά first-round picks ήδη σε διαφορετικούς κατόχους από τους αρχικούς τους, το παραπάνω σενάριο κάθε άλλο παρά θεωρητικό μπορεί να χαρακτηριστεί.

Τρίτον, η αναδρομικότητα. Ο περιορισμός των τριών συνεχόμενων top-5 picks μετράει, κατά τα δημοσιεύματα, και τα drafts του 2025 και του 2026, ακόμα και για picks που έχουν αλλάξει χέρια, ενώ αναδρομικός είναι και ο κανόνας του #1: το pick των Wizards, που βγήκε πρώτο το 2026, αποκλείεται από την κορυφή του 2027. Οι Jazz διάλεξαν στο #5 το 2025 και στο #2 το 2026, άρα το pick του πρώτου γύρου τους του 2027 αποκλείεται από την πρώτη πεντάδα. Μόνο που οι Grizzlies, από την ανταλλαγή του Jaren Jackson Jr., ελέγχουν το ευνοϊκότερο από τα 2027 picks πρώτου γύρου των Jazz, των Cavaliers και των Timberwolves, με αυτό των Jazz, που φαντάζει σήμερα ως το πολυτιμότερο του πακέτου, να χάνει σημαντικό μέρος της αξίας του εκ των υστέρων, με κανόνα που δεν υπήρχε όταν το trade έλαβε χώρα.[1] Η μοναδική αρνητική ψήφος στο 29-1 ήταν, διόλου τυχαία, του Memphis.

Τέταρτον, η αγορά των picks συνολικά. Στελέχη ομάδων προέβλεπαν ήδη πριν την ψηφοφορία ότι τα first-round picks θα ανταλλάσσονται δυσκολότερα, αφού το νέο σύστημα ανακατανέμει την αξία τους (τα picks #7 έως #16 ανεβαίνουν σε αξία και αυτά στην κορυφή να υποχωρούν – χρηματιστήριο εντελώς, έτσι;) και η απαγόρευση των προστασιών top-12 έως top-15 στενεύει τα εργαλεία διαπραγμάτευσης, την ώρα που κανείς δεν ξέρει καν τι σύστημα θα ισχύει μετά το 2029. Ο Bobby Marks του ESPN το συνόψισε ήδη: η αξία των πρόσφατα ανταλλαγμένων first-round picks έγινε «πολύ λιγότερο προβλέψιμη». Όποιος αγοράζει εφεξής unprotected pick κακής ομάδας, αγοράζει μαζί και το ρίσκο του αντίστοιχού της tanking, με ποινές που θα τις πληρώσει ο ίδιος και χωρίς πλέον το εργαλείο των protections για να το αντισταθμίσει.

Και πέμπτον, ένα ζήτημα που επίσης τίθεται με μια σειρά ερωτηματικά να το ακολουθεί, είναι αυτό της αρχιτεκτονικής της εποπτείας. Το γραφείο της Λίγκας σχεδίασε το σύστημα, το ίδιο γραφείο θα παρακολουθεί τη συμμόρφωση και το ίδιο γραφείο θα κρίνει, χωρίς ανεξάρτητο όργανο και χωρίς δημοσιοποιημένα κριτήρια, ποια ομάδα «δεν προσπαθεί αρκετά» ώστε να της αφαιρέσει μπαλάκια, θέσεις στο draft ή κάποια εκατομμύρια. Και όπως έχουμε δει εκτενώς τα τελευταία χρόνια, πολλές φορές τα κριτήρια είτε δεν είναι κοινά, είτε δεν είναι ξεκάθαρα. Η ίδια πράξη, το παρκάρισμα υγιών παικτών, έχει δοκιμάσει σχεδόν όλο το ρεπερτόριο των θεσμικών αντανακλαστικών: το 2012 ο David Stern έκοψε $250 χιλ. στους Spurs επειδή ο Popovich έστειλε με πτήση γραμμής σπίτι τους Duncan, Parker, Ginobili και Green πριν από τηλεοπτικό παιχνίδι στο Miami, το 2017 ο Silver απάντησε στο ίδιο ακριβώς θέαμα από Cavaliers και Warriors, σε δύο συνεχόμενα σαββατόβραδα του ABC, με ένα αυστηρό memo προς τους ιδιοκτήτες και τίποτα περισσότερο, το 2023 οι Mavericks πλήρωσαν $750 χιλ. επειδή απέσυραν τον Irving και τέσσερις ακόμη βασικούς, και τον Doncic μετά το πρώτο δωδεκάλεπτο, κυνηγώντας ανοιχτά το top-10 protected pick τους, ενώ το 2025 οι Jazz χρεώθηκαν $100 χιλ. για τη διαχείριση της διαθεσιμότητας του Markkanen, προτού φτάσουμε στα φετινά που είδαμε παραπάνω. Συνεπώς δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να δει κανείς το επόμενο επεισόδιο: την πρώτη φορά που μια ομάδα μεγάλης αγοράς θα αρχίσει να χάνει ύποπτα πολλά παιχνίδια χωρίς συνέπειες, ή μια μικρή αγορά θα τιμωρηθεί παραδειγματικά, η εμπιστοσύνη στο σύστημα θα δοκιμαστεί με τρόπους που καμία κληρωτίδα δεν αντέχει.

Το βασικότερο, άλλωστε, αυτής της νέας κατάστασης είναι το γεγονός πως ακόμα και οι ίδιοι οι εμπνευστές της δεν την αντιμετωπίζουν ως οριστική λύση. Το σύστημα ψηφίστηκε με ενσωματωμένη ημερομηνία λήξης: θα επανεξεταστεί πριν το draft του 2030, και στους διαδρόμους της Λίγκας κυκλοφορεί ήδη η ιδέα ενός μελλοντικού συστήματος “draft credits” που θα επιβραβεύει τη «σωστή διαχείριση» των ρόστερ. Κοντολογίς, δεν ξέρω αν τελικά πρέπει να μιλάμε για «μεταρρύθμιση» ή απλά για ένα «πιλοτικό πρόγραμμα». Με το πιθανότερο σενάριο να είναι πως, στην επανεξέταση του 2030, θα «ανακαλύψουμε» ότι το tanking απλώς μετακόμισε μερικές θέσεις πιο πάνω στα standings.